Geduld werd beloond bij Windpark Egchelse Heide

Het ontwikkelen van een windpark is als een dans. “Soms zet je een stap vooruit en dan weer moet je twee stappen achteruit,” zegt Peter Rooijakkers. In 2002 nam hij samen met twee buren het initiatief voor Windpark Egchelse Heide. Negentien jaar later draaide de eerste molen. Stan Reinders van GreenTrust en Peter bespreken samen de bouw van dit windpark. Het is niet alleen Peters kindje, maar ook een beetje van Stan en van GreenTrust.  
 
In 2002 kwam Peter Rooijakkers, Peter Bongers en Marc Hubers ter ore dat in de buurt van hun boerderijen windpark Neer zou verrijzen. “Als we daarvan de lasten hebben, dan willen we ook een deel van de lusten, want tegenhouden konden we dat plan niet,” zegt Peter Rooijakkers. De buren wonnen advies in bij Aelmans Adviesgroep en gingen kijken bij windpark Aken Noord. Dat was het begin van een plan voor toen nog zes windmolens op eigen land.  
 
“Tot aan 2006 liepen we te trekken aan de lokale politiek dat windenergie de toekomst was. De toenmalige gemeente Helden waar Egchel toen bij hoorde, zag echter niks in windenergie,” zegt Peter. Ook al hadden de initiatiefnemers in hun eerste plannen al de contouren van een omgevingsfonds geschetst waarin omwonenden en de omgeving mee zouden profiteren van de opbrengst van het windpark. Het bleef vanuit de politiek en omgeving ‘nee’. 
 

Tegenstemmen

Tijdens de laatste gemeentelijke commissievergadering in 2006 hadden de initiatiefnemers de lokale politici eindelijk zo ver dat er naar alle verwachting vóór de komst van het windpark gestemd zou worden. “Het CDA – van wiens stem we afhankelijk waren – stemde onverwacht tegen waardoor we opnieuw konden beginnen,” zegt Peter. De initiatiefnemers trokken de stekker eruit, maar wilden eerst nog een afsluitend gesprek met de nieuwe wethouder die net zijn plan voor een landbouwontwikkelingsgebied (LOG) klaar had. “Hij zag windmolens wel zitten als energiebron voor de mestvergister die ook bij het LOG-plan hoorde.”  
 
Het plan bleef in de kast liggen tot begin 2013. “Door het project te delen met Aelmans Adviesgroep werd er weer nieuw leven ingeblazen. In 2014 werd Peel Energie opgericht en in 2015 kruiste ook Jeroen Boerkamps van GreenTrust ons pad. Dat was fijn want hij was lokaal, gedreven en had verstand van zaken. Doordat een van de leden van Peel Energie ook in de gemeenteraad zat, hadden we een ingang in de lokale politiek,” zegt Peter.  
 

Dorpsenquête

In het voorjaar van 2017 keurde de gemeente Peel en Maas het principeverzoek voor het windpark goed, op voorwaarde dat de initiatiefnemers konden aantonen dat er genoeg draagvlak was in de omgeving van het windpark. “Door slim een aantal vragen over duurzaamheid mee te laten lopen in een dorpsenquête van Egchel, kwamen we een mooie stap verder. Uitkomst van dat onderzoek was dat 75% van de inwoners van Egchel overwegend positief was over de komst van een windpark met maximaal vier molens langs de Haambergweg,” zegt Peter.  
 
Ook moesten de initiatiefnemers van de gemeente onderzoek doen naar geluid, slagschaduw en de defensie-radar van de nabij gelegen vliegbasis Volkel om duidelijkheid te geven over de impact van het windpark. “TNO heeft wel vijftien keer moeten doorrekenen hoeveel kans er bestaat dat de radar nog een vijandig vliegtuig zou kunnen zien wanneer hij achter een molen vliegt,” vertelt Stan Reinders die samen met Jeroen Boerkamps de aanbesteding en inkoop deed en de bouw begeleidde van windpark Egchelse Heide. 
 
De metingen van TNO leidden tot een andere inrichting van het park. “We hadden geluk dat we geen nieuwe grondcontracten hoefden af te sluiten,” zegt Peter. In plaats van vier kleinere molens kwamen er vijf grotere molens. “De ambtenaar van de provincie Limburg viel bijna van zijn stoel toen hij de geplande grootte van de molens hoorde: maximaal 140 meter rotordiameter en 140 meter ashoogte; hij kon het niet geloven. Uiteindelijk is het windpark zo wel vergund én gebouwd,” vertelt Peter trots. 

In oktober 2016 wordt Windpark Egchelse Heide BV opgericht waarin de initiatiefnemers samen met GreenTrust, Peel Energie en Aelmans Adviesgroep ieder voor een kwart participeren. Toch liep nog niet alles op rolletjes. Enkele omwonenden tekenden bezwaar aan en daagden de initiatiefnemers voor de rechtbank, tot aan de Raad van State toe. “Draagvlak van de omgeving vinden we belangrijk. Daarom hebben we een omgevingsfonds ingesteld en kregen alle omwonenden – ook de bezwaarmakers – binnen 1000 meter van het windpark een budget om hun woning te verduurzamen,” schetst Peter.

Schop in de grond

Op 30 juni 2020 werd financial close bereikt. Nog diezelfde dag ging de schop in de grond voor de bouw van de molens. “Doordat windpark De Kookepan rond dezelfde tijd gebouwd werd, konden we de aanbesteding van de molens gezamenlijk doen en ook de bouw van de windparken samen regelen. Dat maakte de bouw eenvoudiger en daarmee ook goedkoper,” zegt Stan.  
 
Iedere werkdag rijdt hij door Windpark Egchelse Heide naar kantoor. Als een molen stilstaat, zet Stan de auto ook stil om te checken wat er aan de hand is. Ook al is het niet specifiek zijn taak als constructiemanager om het beheer van Egchelse Heide te doen, dit park gaat hem aan het hart. “Ik ken het park van binnen en buiten en weet precies hoe de locatie in elkaar zit en welke afspraken gemaakt zijn met grondeigenaren.” 

Sinds 2021 is het windpark operationeel. “Het zag er lang naar uit dat Windpark Egchelse Heide niet zou lukken. Ik bleef erin geloven door de steun van Marc Hubers en Peter Bongers en het vertrouwen dat mijn vrouw Marion bleef houden. Zij was diegene die mij oppepte als er tegenslag was en zei: ‘we gaan gewoon verder’.  Het is erg dubbel dat zij door haar overlijden de opening niet mee heeft kunnen maken,” zegt Peter.  

Terugkijkend vergelijkt Peter het proces om tot een windmolenpark te komen als een dans. “Soms zet je een stap vooruit en vervolgens moet je weer twee stappen achteruit. Toen we financial close bereikten wisten we zeker dat het goed kwam. We hadden mazzel: de molens waren goedkoop, de rente was laag en een jaar later schoten de stroomprijzen door het dak. Financieel hadden we het niet beter kunnen timen. Het park draait tot op heden subsidievrij en weet zichzelf te dragen. Daar ben ik heel trots op.”  

Dit artikel verscheen ook in Change magazine, een uitgave van GreenTrust voor ons 10-jarig bestaan